Het hippie-eiland

Vandaag trekken we naar het eiland Holbox. Je spreekt het als Holbosch uit. Een busje met 9 andere Belgen en Nederlanders en een Nederlandse gids. Er wordt veel bijgepraat over verre reizen en onze ervaringen in Mexico. 

In ons hotel vonden we het vorige week heel rustig. Deze week is er meer volk. De gids vertelt dat er sinds corona veel minder toeristen zijn, zowel in de hotels als op de tours. 

Eerst naar Isla Pasión (passie-eiland), het eiland waar de Maya's vroeger op huwelijksreis gingen. Het verhaal gaat dat ze er met twee heen gingen en met drie terugkwamen. Hier kunnen muggen zitten. Twee zilverreigers (ze zijn wit van kleur) verwelkomden ons toen we met de boot aan kwamen varen. Ze waren zo vriendelijk om op hun plekje op het strand te blijven zitten en stonden zelfs toe dat we samen met één van hen op de foto gingen. Geluksmomentje! Er zwommen kogelvissen en we zagen ook twee plekken waar schildpadden hun eieren in het zand hebben gelegd. Er stond een bordje ter kennisgeving, we hebben de eieren natuurlijk niet zelf gezien.

Daarna naar Punta Mosquito (één van de uiteinden van Holbox), waar dan weer geen muggen zitten. De logica zelve. Flamingo's zijn er wel. Nu vertelt de gids dat we niet te dichtbij mogen varen of komen. Als we dat wel doen gaan de flamingo's hier weg en verlaten ze hun nesten. 

We varen verder naar een ander stukje van Holbox. Er vliegen hier veel fregatvogels. De gids en kapitein hadden het snel gezien... Hier zitten vandaag dolfijnen! Eigenlijk zit dolfijnspotten niet in deze trip omdat ze hier niet altijd zijn, maar de planning wordt spontaan aangepast en we hebben zeker 20 minuten naar een familiefeest van de dolfijnen gekeken. Er waren er heel veel! Overal rond je zag je vinnen van dolfijnen. Zo mooi en verrassend! Het was voor mij bijna een Devils Marbles of Etosha-momentje (mijn twee hoogtepunten van al onze reizen tot nu toe).

Holbox staat bekend als Hippie-Eiland. 

We nemen een ouder Nederlandstalig, Indonesisch echtpaar uit Amsterdam onder de arm en gaan naar de muurschilderingen kijken. Eerlijk is eerlijk, eigenlijk besliste Maria, de 70-jarige vrouw van het echtpaar, voor ons dat we ons over hen zouden ontfermen die middag. Het zijn toffe mensen met sterke sportieve verhalen. Ze zitten bij ons in het hotel, dus we vonden het helemaal niet erg. Het tempo lag iets lager dan anders, maar het was ook heel heet die middag.

Je kan dit eiland enkel met de boot bereiken en er rijden hier geen auto's. Wel rijden er fietsen, brommertjes, quads en golfkarretjes … veel golfkarretjes. Met die laatste gaan wij ook rijden naar het restaurant. Stef rijdt op de heenweg, ik op de terugweg, het Indonesisch koppel op onze achterbank. Ik had geluk want de terugweg was langer rijden. Wat een leuke ervaring!