Algemene bedenkingen

Dagloon

Eén van de andere toeristen vertelde ons dat het personeel in de restaurants van de hotels gemiddeld 13 dollar per dag verdient. Je zou denken dat het leven hier dan ook wel goedkoper zal zijn zeker… Niet dus, de levenskost is vergelijkbaar met thuis en wordt ieder jaar duurder en duurder.

De lokale mensen overleven dankzij de fooien die ze af en toe krijgen van de toeristen en ze zijn erg afhankelijk van geld uit het buitenland. Concreet: de Mexicanen (al dan niet illegal aliens) in Amerika sturen maandelijks 20% van hun inkomsten op naar hun familie in Mexico. Dit gaat over vele miljarden dollars per jaar. Een afwasser in Amerika verdient blijkbaar meer dan een bouwvakker in Playa del Carmen. Natuurlijk is het een publiek geheim dat afwasser de best betaalde job ter wereld is.

Nog een straf cijfer: amper 3% van de toeristen in Yucatán boekt bijkomend een georganiseerde tour naar een bezienswaardigheid.

Topes

Trouwe lezers van onze vakantieverhalen herinneren zich de reductores nog in Costa Rica: snelheidsremmende heuveltjes op de weg die uw auto tot schroot reduceren als je er iets te hard over rijdt. Mexico heeft zijn eigen variant, luisterend naar de naam ‘topes’. Er zit wel wat meer variatie in dan in Costa Rica. Hier komen ze als heuvels, maar ook als een reeks bobbels, of zelfs als een dik oud scheepstouw. De tourbusjes hebben het meeste schrik van die laatste groep, daar rijden ze maar stapvoets over.

Bloed crowdfunding

Als lokale sukkelaar kan je beter niet ziek worden, laat staan een operatie moeten ondergaan. Er wordt pas geopereerd als je een aantal mensen gevonden hebt die bloed geven van jouw bloedgroep. Vaak betekent dit ook mensen vinden die kunnen bijleggen aan de ziekenhuisrekening. Tegenwoordig wordt veel gebruikgemaakt van sociale media voor deze crowdfundingacties. Dit zorgt voor binding en groepsgevoel onder de Mexicanen, maar of dat opweegt tegen de risico’s en stress? 

Schimmel

16 jaar geleden stonden er een paar huizen in Playa del Carmen, voor de rest was het jungle en een kleine baan richting het zuiden. Ondertussen wonen hier meer dan 2 miljoen mensen en is de jungle omgevormd tot een verzameling van hotels en resorts. Alle huizen van de Mexicanen maar ook de hotels hebben hetzelfde probleem: vocht en schimmel. Het is hier het hele jaar door zo vochtig, dat na een jaar of 2 de eerste zwarte vlekken op de muren beginnen te verschijnen. Veel gebouwen zien er dan ook al veel ouder en aftandser uit dan ze in werkelijkheid zijn. Alhoewel we geen vocht of schimmel ruiken, zijn ze ook in ons hotel buitenmuren aan het bijwitten. Witte verf camoufleert, maar lost natuurlijk het probleem niet op.

Hollandse kaas

We kregen ook te horen dat kaas uit Nederland hier erg populair is. De Nederlanders hebben hier ooit Gouda geïntroduceerd en deze wordt nog steeds heel veel in de Tex Mex keuken gebruikt.

Corona

Ook in Mexico sloeg de covidcrisis zwaar toe. Toeristen moesten vertrekken en resorts moesten de deuren sluiten. Ondertussen zal het wel duidelijk zijn dat het sociaal-financiële vangnet hier zo goed als onbestaande is. Mensen trokken weg, de resorts bleven verlaten achter. Security cams werden wel nog actief gemonitord, en wat bleek? De natuur claimt sneller zijn verloren rechten terug dan verwacht: één van die camera’s van een resort registreerde 10 dagen na het vertrek van de laatste toeristen al een jaguar die door de receptie wandelde. Dit terwijl de jaguar een heel schuw dier is, het is bekend dat ze in de jungle zitten, maar zelfs de locals zien zelden tot nooit een exemplaar in levende lijve.

Het Engels van de gidsen

We hebben drie keer een tour in het Engels gedaan. Telkens viel op dat het Engels van de gids goed genoeg is om hun verhaal te doen, de laatste keer (Tulum) zelfs met erg veel passie en repetitieve humor, maar van het moment dat je zelf een vraag stelt, hebben ze het plots een pak moeilijker om te begrijpen wat je precies bedoelt. Ons Engels zal ook niet perfect zijn, maar toch…